bihın

Omurga, bel (Brs. Ama. Sm. Gaz. Hat. Sv. Nğ. Kn. Yz. Kerkük)

1. Göğüs, bağır (Us. Isp. Brd. Dz. Ay. iz. Mn. Ba. Ckl. Es. Bo. Zn. Ks. Cr. Sm. To. Or. Gm. Ar. Kr. Ezc. Ağ. El. MI. Ur. Gaz. Mr. Hat. Sv. Yz. Ank. Krş. Ky. Nş. Nğ. Kn. iç. Ant. Mğ. Krk. Tk.) 2. Kucak (Es. Kn.) 3. Ger...

1. Kuyruk sokumu (Isc S Vn. Gaz. Hat. iç.) 2. Bel (Isp. Mn. Es. Sk V Gaz c.)

1. Meni (Isp. Brd. Dz. Mn. Es. Ks. Çkr. Nğ. İç. Ant. Mğ. Krk.) 2. Omurga (Kr. Mg.) 3. Çocuğun anne karnında boğulmasına neden olan bir hastalik (Isp.)

1. İshal (Ur. Hat. İç. Nğ.) 2. Müshil (Gaz. Krş. Nğ. Ada.)

1. Nezle (Mn. Krş. Ky. Nğ. Kn. Iç.) 2. Inme hastalığı, felç (Nğ. Krş. Gaz. Yz.)

Omurga, bel (Brs. Ama. Sm. Gaz. Hat. Sv. Nğ. Kn. Yz. Kerkük)

Omurga ya da omur sütunu, kafatasının alt kısmından leğen kemiğine doğru uzanarak, sırtın ortasında iskeletin merkez eksenini oluşturur.

Omur sütununun yanlarından çıkan omurga sinirleri, omurilikle bedenin yüzeysel yapıları arasında her iki yönde bilgi iletimi işlevini görür.

Omurga, iskeletin merkez eksenini oluşturur; baş, boyun ve gövdenin ağırlığını destekler.

İnsanda omurga sütunu normalde kıvrımlıdır; ancak anormal eğrilik de yaygın görülen bir durumdur.

1. Göğüs, bağır (Us. Isp. Brd. Dz. Ay. iz. Mn. Ba. Ckl. Es. Bo. Zn. Ks. Cr. Sm. To. Or. Gm. Ar. Kr. Ezc. Ağ. El. MI. Ur. Gaz. Mr. Hat. Sv. Yz. Ank. Krş. Ky. Nş. Nğ. Kn. iç. Ant. Mğ. Krk. Tk.) 2. Kucak (Es. Kn.) 3. Ger...

Omurganın bir tarafa eğilmiş olduğu bir deformite.

1. Kuyruk sokumu (Isc S Vn. Gaz. Hat. iç.) 2. Bel (Isp. Mn. Es. Sk V Gaz c.)