dimit

Zayıf, cılız (Kü.)

Zayıf, cılız insan ya da hayvan (Kü. Bil. Es. Kn.)

1. Yüz, çehre (Af. Isp. Dz. Kü. Çr. Ama. Kn.) 2. Zayıf, cıliz, hastalıklı (Sm. Or.) 3. Topal (Ada.) 4. Sünnetçi (Brd. Kn.) 5. Temiz olmayan yer, çöplük (Kn.) 6. Pis (Mr.) 7. Kulak (Sv.)

1. Karın, işkembe (Isp. Brd. Dz. iz. Kü. Es. Bo. Yz. Ank. Krş. Ky. Nğ. Kn. Ada.) 2. Mide (Isp. Brd. Ba. Ky. Íc.) 3. Boğaz (Kr.) 4. Göğüs (Ank.) 5. Bir çeşit çocuk maması (Sv.) 6. Çıplak, elbisesiz (To.) 7. Zayıf, cili...

1. Renksiz, cıliz, zayıf, hastalıkli, yılgın (Uş. Isp. Dz. Çkl, Kü. Es. Çkr. Çr. To. Dy. Gaz. Mr. Hat. Sv. Yz. Ank. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ic. Ant. Mğ. Tk. Ama. Af. Kn. Krş.) 2. Kötürüm (Ba. Çr. Ank.) 3. Lâğim, su yolu (Ks. ...

1. Sümük (Kü. Bt. El. MI.) 2. Sıska, cıliz, çelimsiz (Ada.)

Zayıf, cılız (Kü.)

Zayıf, cılız insan ya da hayvan (Kü. Bil. Es. Kn.)

1. Yüz, çehre (Af. Isp. Dz. Kü. Çr. Ama. Kn.) 2. Zayıf, cıliz, hastalıklı (Sm. Or.) 3. Topal (Ada.) 4. Sünnetçi (Brd. Kn.) 5. Temiz olmayan yer, çöplük (Kn.) 6. Pis (Mr.) 7. Kulak (Sv.)

1. Karın, işkembe (Isp. Brd. Dz. iz. Kü. Es. Bo. Yz. Ank. Krş. Ky. Nğ. Kn. Ada.) 2. Mide (Isp. Brd. Ba. Ky. Íc.) 3. Boğaz (Kr.) 4. Göğüs (Ank.) 5. Bir çeşit çocuk maması (Sv.) 6. Çıplak, elbisesiz (To.) 7. Zayıf, cili...

1. Renksiz, cıliz, zayıf, hastalıkli, yılgın (Uş. Isp. Dz. Çkl, Kü. Es. Çkr. Çr. To. Dy. Gaz. Mr. Hat. Sv. Yz. Ank. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ic. Ant. Mğ. Tk. Ama. Af. Kn. Krş.) 2. Kötürüm (Ba. Çr. Ank.) 3. Lâğim, su yolu (Ks. ...

1. Sümük (Kü. Bt. El. MI.) 2. Sıska, cıliz, çelimsiz (Ada.)

1. Çok ağlayan hasta çocuk (Ank.) 2. Hastalıktan yeni kurtulmuş, tam iyileşmemiş kimse (Kü. MI.) 3. Sıska, cıliz, hastalıklı (Dz. Ks. Çkl. Ng. Kn. Ant.)

1. Kısır, hiç doğurmayan kadın ya da hayvan (Vn. P* Ky.) 2. Cıliz kalmış, büyüyememiş (Ama. Ezc.) 3. Göğsü olmayan, memeleri büyümemiş kız ya da kadın (Kü.) 4. Ürün, döl vermeyen canlı (Kr.)