dodak

1. Ense (Ba. Bil. ist. Ks. Çkr. Çr. To. Sm. Or. Dy. Kn. iç. Sv. Ky. Ant.) 2. Eğri boyunlu (Zn. Çkr.) 3. Yüz, surat (iç.) 4. Kafa, baş (Kn.)

1. Yüzde ve vücutta çıkan çıbanlar, kızartılar (Us. Es. Kc. Sk. Ks. Ckr. Cr. Or. Tr. Ezm. Sv. Yz. Ank. Nğ. Kn.) 2. El, ayak ve yüzün kızarıp şişmesiyle meydana gelen hastalik, yılancık (Mn. Bil. Bo. Zn. Çkr. Sn. Sm. A...

1. Uykusu hafif kimse (Af. Isp. Brd. Dz. Ay. Kü. Ks. Çkr. Çr. Sm. Ama. Or. Gaz. Mr. Sv. Ank. Nğ. Kn. Ada. Iç. Mğ.) 2. Çok iyi duyan kulak (Çkl. Es. İst. Sm. Ed.)

Kuvvetli, şişman (insan ya da hayvan için) (Çkr. Çr. Sm. Ama.)

1. İshal (Çkr. Çr. Sm. Ama.) 2. İshal olmuş kimse (Çr. Ama.)

1. FıtıK!ı (Uş. Çkr. Sm.) 2. Sakat, bedensel eksiği olan (Nğ.)

1. Ense (Ba. Bil. ist. Ks. Çkr. Çr. To. Sm. Or. Dy. Kn. iç. Sv. Ky. Ant.) 2. Eğri boyunlu (Zn. Çkr.) 3. Yüz, surat (iç.) 4. Kafa, baş (Kn.)

1. Yüzde ve vücutta çıkan çıbanlar, kızartılar (Us. Es. Kc. Sk. Ks. Ckr. Cr. Or. Tr. Ezm. Sv. Yz. Ank. Nğ. Kn.) 2. El, ayak ve yüzün kızarıp şişmesiyle meydana gelen hastalik, yılancık (Mn. Bil. Bo. Zn. Çkr. Sn. Sm. A...

1. Uykusu hafif kimse (Af. Isp. Brd. Dz. Ay. Kü. Ks. Çkr. Çr. Sm. Ama. Or. Gaz. Mr. Sv. Ank. Nğ. Kn. Ada. Iç. Mğ.) 2. Çok iyi duyan kulak (Çkl. Es. İst. Sm. Ed.)

Kuvvetli, şişman (insan ya da hayvan için) (Çkr. Çr. Sm. Ama.)

1. İshal (Çkr. Çr. Sm. Ama.) 2. İshal olmuş kimse (Çr. Ama.)

1. FıtıK!ı (Uş. Çkr. Sm.) 2. Sakat, bedensel eksiği olan (Nğ.)

1. Vurma ya da çarpma sonucu vücudun herhangi bir yeri morarmak, çürümek (Af. Isp. Brd. Kc. Bo. Ks. Çkr. Sm. Ama. Ar. Kr. El. Mr. Sv. Ank. Nş. Nğ. Kn. Mğ. iç.) 2. Vücudun herhangi bir yeri soğuk nedeniyle morarmak, ki...

1. Soy (Sm.) 2. Ínsanlarda üreme organı (Çr.) 3. Kułağın yumuşak yeri (Çkr.)