gafa

1. Ense (Ba. Bil. ist. Ks. Çkr. Çr. To. Sm. Or. Dy. Kn. iç. Sv. Ky. Ant.) 2. Eğri boyunlu (Zn. Çkr.) 3. Yüz, surat (iç.) 4. Kafa, baş (Kn.)

1. Yorulmak (Sm.) 2. Dinlenmek (Sm.)

1. Kemik iliği (Sm.) 2. Sivrisinek (Sm.)

1. Gözü bozuk (Sm.) 2. Çapak (Sm.)

1. Siğil (Sm.) 2. Sivilce (Ay. Sm.)

1. İki diş arasında fazla uzamış olan et parçası (Sm.) 2. Dili alt çeneye bağlayan ince et parçasi, frenilum (Sm.)

1. Ense (Ba. Bil. ist. Ks. Çkr. Çr. To. Sm. Or. Dy. Kn. iç. Sv. Ky. Ant.) 2. Eğri boyunlu (Zn. Çkr.) 3. Yüz, surat (iç.) 4. Kafa, baş (Kn.)

1. Yorulmak (Sm.) 2. Dinlenmek (Sm.)

1. Kemik iliği (Sm.) 2. Sivrisinek (Sm.)

1. Gözü bozuk (Sm.) 2. Çapak (Sm.)

1. Siğil (Sm.) 2. Sivilce (Ay. Sm.)

1. İki diş arasında fazla uzamış olan et parçası (Sm.) 2. Dili alt çeneye bağlayan ince et parçasi, frenilum (Sm.)

1. Uykusu hafif kimse (Af. Isp. Brd. Dz. Ay. Kü. Ks. Çkr. Çr. Sm. Ama. Or. Gaz. Mr. Sv. Ank. Nğ. Kn. Ada. Iç. Mğ.) 2. Çok iyi duyan kulak (Çkl. Es. İst. Sm. Ed.)

1. Vurma ya da çarpma sonucu vücudun herhangi bir yeri morarmak, çürümek (Af. Isp. Brd. Kc. Bo. Ks. Çkr. Sm. Ama. Ar. Kr. El. Mr. Sv. Ank. Nş. Nğ. Kn. Mğ. iç.) 2. Vücudun herhangi bir yeri soğuk nedeniyle morarmak, ki...