harıl

Obur (Brd.)

Obur, çok yiyen (Brd.)

Obur (Brd. Ba. Kü. Or.)

Doymak bilmeyen, obur (Af. Brd. Ba. Ank. Mğ.)

1. Mide (Nğ.) 2. Obur (Isp. Brd. iz. Es. Nğ. Kn.)

Obur (Isp. Brd. Dz. Ay. Mn. Kc. Ks. Gr. Ky. Sv. Kn. Ant. Mğ.)

Obur (Brd.)

Obur, çok yiyen (Brd.)

Obur (Brd. Ba. Kü. Or.)

Doymak bilmeyen, obur (Af. Brd. Ba. Ank. Mğ.)

1. Mide (Nğ.) 2. Obur (Isp. Brd. iz. Es. Nğ. Kn.)

Obur (Isp. Brd. Dz. Ay. Mn. Kc. Ks. Gr. Ky. Sv. Kn. Ant. Mğ.)

1. iri, şişman, hantal (Brd. Dz. Mn. Nğ. İç.) 2. Obur, çok yiyen (Dz. Yz. Nğ. Ada.)

1. Küçük çıcukların kasık ve koltuk altlarına pudra yerine sürülmek üzere nane, mersin, kekik, gül ve cennet süpürgesi yapraklarını döğerek elde edilen toz (Isp. Brd. Dz. Ant.) 2. Obur, çok yiyen (Dz. Brs.)