kılavat

1. iyice (Ada.) 2. Hastalığın iyiliğe yüz tutma devri (Ada.)

1. lyice (Ada.) 2. Hastalığın iyiliğe yüz tutma devri (Ada.)

1. Yüz, çehre (Dz. Gaz. Nş. Ada.) 2. Yanak (Isp. Cr. Mr. Hat. Sv. Ank. Kn. Ky.) 3. Şakak (Af. Isp. Dz. Cr. Gaz. Mr. Hat. Sv. Yz. Ank. Krş. Ky. Nş. Nğ. Ada. İç.) 4. Avurt (Af. Dz. Ay. Çkr. MI. Mr. Ky. Nğ. iç.) 5. Gerda...

Yüz, çehre (Isp. Dz. Kn. Ada. İç.)

Avurt, yüz (Dz. Kü. Es. Kn. Ada. İç.)

1. Şişman (Ezc. Ada.) 2. Yüz (Isp. İç. Ant.) 3. Çene (Ky. ic.) 4. Alt dudak (Ay. iç. Ant.) 5. Burun deliklerinin yanlarındaki etli kisim (Nğ.)

1. iyice (Ada.) 2. Hastalığın iyiliğe yüz tutma devri (Ada.)

1. lyice (Ada.) 2. Hastalığın iyiliğe yüz tutma devri (Ada.)

1. Yüz, çehre (Dz. Gaz. Nş. Ada.) 2. Yanak (Isp. Cr. Mr. Hat. Sv. Ank. Kn. Ky.) 3. Şakak (Af. Isp. Dz. Cr. Gaz. Mr. Hat. Sv. Yz. Ank. Krş. Ky. Nş. Nğ. Ada. İç.) 4. Avurt (Af. Dz. Ay. Çkr. MI. Mr. Ky. Nğ. iç.) 5. Gerda...

Yüz, çehre (Isp. Dz. Kn. Ada. İç.)

Avurt, yüz (Dz. Kü. Es. Kn. Ada. İç.)

1. Şişman (Ezc. Ada.) 2. Yüz (Isp. İç. Ant.) 3. Çene (Ky. ic.) 4. Alt dudak (Ay. iç. Ant.) 5. Burun deliklerinin yanlarındaki etli kisim (Nğ.)

1. Akan kanı durdurmak için kullanılan bir bitki (ist.) 2. Abłak yüz (Bo. Nğ.) 3. Şişman ama güçsüz (Nğ. Kn. Ada. İç.) 4. Yanakları dolgun ve şişman kimse (iç.)

1. Yüz, çehre (Af. Isp. Dz. Kü. Çr. Ama. Kn.) 2. Zayıf, cıliz, hastalıklı (Sm. Or.) 3. Topal (Ada.) 4. Sünnetçi (Brd. Kn.) 5. Temiz olmayan yer, çöplük (Kn.) 6. Pis (Mr.) 7. Kulak (Sv.)