ömmen

Obur (ic.)

Obur (Ada. iç.)

1. İhtiyar (Çkl.) 2. Obur (Isp. Kn. iç.) 3. Zayıf (Mġ.)

1. iri, şişman, hantal (Brd. Dz. Mn. Nğ. İç.) 2. Obur, çok yiyen (Dz. Yz. Nğ. Ada.)

1. Çilli ve çopur yüzlü, sarı saçli, açık renkli gözlü adam (Isp. İz. Çkl. Es. Çkr. Sn. Ar. Gaz. Kn. Ic. Ank.) 2. Yüzü, vucudu lekeli adam (iz. Brs. Isp. Ama. Tr. Rz. Sr. Gaz. Hat. Ada. Ed. Krk.) 3. Sert huylu, ters (...

Obur (Ezc.)

Obur (ic.)

Obur (Ada. iç.)

1. İhtiyar (Çkl.) 2. Obur (Isp. Kn. iç.) 3. Zayıf (Mġ.)

1. iri, şişman, hantal (Brd. Dz. Mn. Nğ. İç.) 2. Obur, çok yiyen (Dz. Yz. Nğ. Ada.)

1. Çilli ve çopur yüzlü, sarı saçli, açık renkli gözlü adam (Isp. İz. Çkl. Es. Çkr. Sn. Ar. Gaz. Kn. Ic. Ank.) 2. Yüzü, vucudu lekeli adam (iz. Brs. Isp. Ama. Tr. Rz. Sr. Gaz. Hat. Ada. Ed. Krk.) 3. Sert huylu, ters (...

Obur (Ezc.)

Obur (Sv.)

Obur (Nş.)