peytü

Kel (Kn.)

Kel (Kn.)

Kel (Mn. Sm. Hat. Kn. ic.)

1. Yüzü buruşuk adam (Kn.) 2. Kel, saçsız (Zn.)

1. Zayıf, çelimsiz. et tutmayan kimse (Isp.) 2. Kel, saçı dökülmüş (Sm. Sv. Yz. Kn.) 3. Uyuz hastalığı (Dz.)

1. Uyuz hastalığı (Ama. To. Ağ. Kr. Vn. Bt. Ur. Kerkük) 2. Kel (Or.) 3. Çiban (Kn.) 4İri yarı, yaşlı kadın (Ar.) 5. Cüzzamlı (Kerkük)

Kel (Kn.)

Kel (Kn.)

Kel (Mn. Sm. Hat. Kn. ic.)

1. Yüzü buruşuk adam (Kn.) 2. Kel, saçsız (Zn.)

1. Zayıf, çelimsiz. et tutmayan kimse (Isp.) 2. Kel, saçı dökülmüş (Sm. Sv. Yz. Kn.) 3. Uyuz hastalığı (Dz.)

1. Uyuz hastalığı (Ama. To. Ağ. Kr. Vn. Bt. Ur. Kerkük) 2. Kel (Or.) 3. Çiban (Kn.) 4İri yarı, yaşlı kadın (Ar.) 5. Cüzzamlı (Kerkük)

1. Kellerin başında kellikten geriye kalmış izlere denir (Mr. Kn.) 2. Saçsiz bas, kel (Ba. Bo. Sn. Ama. To. Kr. V. Gaz. Sv. Ank. Ky. Nğ. Ada. Tk.) 3. Kadının cinsel organı (Sv. Yz. Krş. ic.)

1. Güzel, yakışıklı insan (Isp. Brd. Dz. Íz. Mn. Ba. Brs. Kü. Bil. Es. Bo. Íst. Çr. Sn. Sm. Ama. Tr. Rz. Ar. Gm. MI. Ur. Gaz. Mr. Hat. Sv. Yz. Ank. Ky. Ng. Kn. Ada. iç.) 2. Vücut yapısı gösterişsiz kaba (Krk.) 3. Kel ...