şakoz

1. Kendisi zayıf, karnı hastalıktan şişmiş kimse (Kn.) 2. Ağzı büyük, elmacık kemikleri çıkık, fırlak dişli kimse (Kn.)

Başı ve ağzı büyük, sesi kalın kimse (Çr.)

1. Karnı şiş olan kimse (Af. Isp. Brd. Dz. Ba. Kü. Bo. Or. Rz. Yz. Ank. Kn. Ada. Ant. Mğ.) 2. Büyük başlı kimse (Or.) 3. Kısa boylu, şişman kimse (Af. Dz. Çkl. Bo. Zn. Ks. Sm. Ama. Or. Tr. Ur. Sv. Ank. Krş. Nğ. Kn.)

1. Kabarık, şiş (Dz. Brs. Rz. Ada.) 2. Büyük karınlı kimse (Çr.)

1. Büyümemiş, gelişmemiş kimse (Rz.) 2. Hastalıklı kimse (Or.) 3. Nezle (To.)

İşemek (aşağılama için) (Nğ.)

1. Kendisi zayıf, karnı hastalıktan şişmiş kimse (Kn.) 2. Ağzı büyük, elmacık kemikleri çıkık, fırlak dişli kimse (Kn.)

Başı ve ağzı büyük, sesi kalın kimse (Çr.)

1. Karnı şiş olan kimse (Af. Isp. Brd. Dz. Ba. Kü. Bo. Or. Rz. Yz. Ank. Kn. Ada. Ant. Mğ.) 2. Büyük başlı kimse (Or.) 3. Kısa boylu, şişman kimse (Af. Dz. Çkl. Bo. Zn. Ks. Sm. Ama. Or. Tr. Ur. Sv. Ank. Krş. Nğ. Kn.)

1. Kabarık, şiş (Dz. Brs. Rz. Ada.) 2. Büyük karınlı kimse (Çr.)

1. Büyümemiş, gelişmemiş kimse (Rz.) 2. Hastalıklı kimse (Or.) 3. Nezle (To.)

İşemek (aşağılama için) (Nğ.)

1. Ayakları çarpık kimse (Ckr. Ama. Ar. Ezc. MI. Ank.) 2. Eli ayağı çarpık, ağzı eğri kimse (Çr. El.)

1. Alt çenesi çıkık, üst çenesi içeriye doğru çökmüş gibi duran, dişleri üst üste gelmeyen kimse (Af. Isp. Mn. Es. Ama. Kr. Mr. Sv. Ky. Nğ.) 2. Burnu basık kimse (Isp. Gaz.) 3. Sıska, cılız kimse (Uş.) 4. İnce yüzlü ç...