tin

1. Ruh, can (Ks. Kn. Mğ.) 2. Öksürük (Ant.) 3. Zayıf kimse (Bo.)

1. Seğirmek (Af. Isp. Dz. Ay. Es. Çkr. Çr. Ama. Sv. Ank. Nğ. Kn. İç. Mğ.) 2. Can çekişmek (Mğ.)

1. Yorgunluktan ya da sıcaktan bayilacak gibi olmak (Isp. Dz. To. Sv. Gaz.) 2. Zayıflamak, güçsüzleşmek (Dz. Ks. Kn.) 3. Can çekişmek (Dz.) 4. Aşırı taşkın davranışlar yapmak (Ank.)

1. Meme (Af. Dz. Çkl. Çr. Sm. Ama. To. Or. Ar. Ezc. Bt. MI. Sv. Yz. Ank. Ky.) 2. İrinli açık yara (Brd. Kn. Ant.) 3. Yeni doğan çocuk (Isp.) 4. iç, can (Nğ.)

Can sıkılmak, canı yanmak (Bo. Ks. Ank.)

iç, can (Af. İz. Ks. Çkr. Gr. Ank. Kn.)

1. Ruh, can (Ks. Kn. Mğ.) 2. Öksürük (Ant.) 3. Zayıf kimse (Bo.)

1. Seğirmek (Af. Isp. Dz. Ay. Es. Çkr. Çr. Ama. Sv. Ank. Nğ. Kn. İç. Mğ.) 2. Can çekişmek (Mğ.)

1. Yorgunluktan ya da sıcaktan bayilacak gibi olmak (Isp. Dz. To. Sv. Gaz.) 2. Zayıflamak, güçsüzleşmek (Dz. Ks. Kn.) 3. Can çekişmek (Dz.) 4. Aşırı taşkın davranışlar yapmak (Ank.)

1. Meme (Af. Dz. Çkl. Çr. Sm. Ama. To. Or. Ar. Ezc. Bt. MI. Sv. Yz. Ank. Ky.) 2. İrinli açık yara (Brd. Kn. Ant.) 3. Yeni doğan çocuk (Isp.) 4. iç, can (Nğ.)

Can sıkılmak, canı yanmak (Bo. Ks. Ank.)

iç, can (Af. İz. Ks. Çkr. Gr. Ank. Kn.)

1. Hızla çarpmak (insan ya da hayvan yüreği) (Dz. Ay. Mğ. Ant.) 2. Can çekişmek (Ant.)

1. Cıliz zayıf, kudretsiz (Dz. Ba. Bo. ist. Çkr. Kn. Ada.) 2. Can çekişen, ölümü yaklaşan (Ant.)