zabın

1. Zekâsı az gelişmiş olan (Brd.) 2. Çok zayıf, güçsüz, cılız (Kn. İç.)

1. Zayıf, siska, güçsüz (Af. Isp. Brd. Dz. Brs. Kn. Ada. İç. Mğ. Krk.) 2. Yorgun (Isp. Brd. Dz. Es. Ank. Kn. Ic. Ed.) 3. Hasta, rahatsız (Isp. Brd. Dz. Iz. Mğ.)

1. Gelişmemiş, zayıf, cılız insan ya da hayvan (Isp. Es. Zn. Ama. Or. Ar. Mr. Ng. iç. Krk. Çr.) 2. Dayanıksız, güçsüz kimse (Kn. İç.)

Zayıf, ince (Sv. Yz.)

1. Açlıktan zayıf düşmek, zayıflamak (iz. Kn. Ada. İç.) 2. Çok acıkmak, içi geçmek (Krş. İc.) 3. Kuvvetsizlikten, cansızlıktan esnemek (Ada.) 4. Gücü, dayanağı azalmak (Yz. Krş. Nğ. Kn. Iç.) 5. Az yorulmak (Ada.)

1. Zayıf, çelimsiz. et tutmayan kimse (Isp.) 2. Kel, saçı dökülmüş (Sm. Sv. Yz. Kn.) 3. Uyuz hastalığı (Dz.)

1. Zekâsı az gelişmiş olan (Brd.) 2. Çok zayıf, güçsüz, cılız (Kn. İç.)

1. Zayıf, siska, güçsüz (Af. Isp. Brd. Dz. Brs. Kn. Ada. İç. Mğ. Krk.) 2. Yorgun (Isp. Brd. Dz. Es. Ank. Kn. Ic. Ed.) 3. Hasta, rahatsız (Isp. Brd. Dz. Iz. Mğ.)

1. Gelişmemiş, zayıf, cılız insan ya da hayvan (Isp. Es. Zn. Ama. Or. Ar. Mr. Ng. iç. Krk. Çr.) 2. Dayanıksız, güçsüz kimse (Kn. İç.)

Zayıf, ince (Sv. Yz.)

1. Açlıktan zayıf düşmek, zayıflamak (iz. Kn. Ada. İç.) 2. Çok acıkmak, içi geçmek (Krş. İc.) 3. Kuvvetsizlikten, cansızlıktan esnemek (Ada.) 4. Gücü, dayanağı azalmak (Yz. Krş. Nğ. Kn. Iç.) 5. Az yorulmak (Ada.)

1. Zayıf, çelimsiz. et tutmayan kimse (Isp.) 2. Kel, saçı dökülmüş (Sm. Sv. Yz. Kn.) 3. Uyuz hastalığı (Dz.)

1. Renksiz, cıliz, zayıf, hastalıkli, yılgın (Uş. Isp. Dz. Çkl, Kü. Es. Çkr. Çr. To. Dy. Gaz. Mr. Hat. Sv. Yz. Ank. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ic. Ant. Mğ. Tk. Ama. Af. Kn. Krş.) 2. Kötürüm (Ba. Çr. Ank.) 3. Lâğim, su yolu (Ks. ...

1. Zayıf, cılız (Isp. Brd. Dz. Mn. Çkl Brs. Es. Ks. Çr. Sm. Mr. Yz. Ank. Ky. Ng. Kn. Ada. Iç. Ant. Ed. Tk.) 2. Bacakları çarpık (Dz. Or. Ank. Mğ.) 3. Yaşına girmemiş çocuk (Çr.) 4. Aynı ay içinda doğan çocuklar (Sn. M...