balaman
Şişman, gürbüz (Ks. Nğ. Kn. Ada.)
Benzer halk sözlüğü kayıtları
Tümünü görgebeş
1. Karnı şiş olan kimse (Af. Isp. Brd. Dz. Ba. Kü. Bo. Or. Rz. Yz. Ank. Kn. Ada. Ant. Mğ.) 2. Büyük başlı kimse (Or.) 3. Kısa boylu, şişman kimse (Af. Dz. Çkl. Bo. Zn. Ks. Sm. Ama. Or. Tr. Ur. Sv. Ank. Krş. Nğ. Kn.)
paflak
1. Akan kanı durdurmak için kullanılan bir bitki (ist.) 2. Abłak yüz (Bo. Nğ.) 3. Şişman ama güçsüz (Nğ. Kn. Ada. İç.) 4. Yanakları dolgun ve şişman kimse (iç.)
göde
1. Kısa boylu, şişman kimse (Af. Uş. Isp. Brd. Dz. Mn. Kü. Es. Çkr. Mr. Krş. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ada. İç. Ant.) 2. Gebe (Af. Isp. iç. Ant.) 3. Gebelikte karın şişliği (Nğ.) 4. Karnı şiş, hastalıklı (Nğ.)
sormuk
1. Bebeklere, tülbent içine tatlı konularak yapilan emzik (Dz. Kü. Es. Kc. Bo. İst. Ks. Cr. Ama. Yz. Sv. Ank. Krş. Nğ. Kn. Ada.) 2. Solunum güçlüğü çeken, tıknefes (Ks.)
ölümcül
Can çekişen, ağır hasta (Isp. Çkl. Ks. Ama. Gaz. Sv. Nğ. Dz. Kn. Ada.)
utyerl
İnsanın üreme organı (Isp. Kü. Es. Ks. Çkr. Sv. Yz. Nğ. MI. Kn. Ada.)
Benzer içerikler
gebeş
Sözlük1. Karnı şiş olan kimse (Af. Isp. Brd. Dz. Ba. Kü. Bo. Or. Rz. Yz. Ank. Kn. Ada. Ant. Mğ.) 2. Büyük başlı kimse (Or.) 3. Kısa boylu, şişman kimse (Af. Dz. Çkl. Bo. Zn. Ks. Sm. Ama. Or. Tr. Ur. Sv. Ank. Krş. Nğ. Kn.)
paflak
Sözlük1. Akan kanı durdurmak için kullanılan bir bitki (ist.) 2. Abłak yüz (Bo. Nğ.) 3. Şişman ama güçsüz (Nğ. Kn. Ada. İç.) 4. Yanakları dolgun ve şişman kimse (iç.)
göde
Sözlük1. Kısa boylu, şişman kimse (Af. Uş. Isp. Brd. Dz. Mn. Kü. Es. Çkr. Mr. Krş. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ada. İç. Ant.) 2. Gebe (Af. Isp. iç. Ant.) 3. Gebelikte karın şişliği (Nğ.) 4. Karnı şiş, hastalıklı (Nğ.)
sormuk
Sözlük1. Bebeklere, tülbent içine tatlı konularak yapilan emzik (Dz. Kü. Es. Kc. Bo. İst. Ks. Cr. Ama. Yz. Sv. Ank. Krş. Nğ. Kn. Ada.) 2. Solunum güçlüğü çeken, tıknefes (Ks.)
ölümcül
SözlükCan çekişen, ağır hasta (Isp. Çkl. Ks. Ama. Gaz. Sv. Nğ. Dz. Kn. Ada.)
utyerl
Sözlükİnsanın üreme organı (Isp. Kü. Es. Ks. Çkr. Sv. Yz. Nğ. MI. Kn. Ada.)
ümük
Sözlük1. Soluk borusu, gırtlak, boğaz (Isp. Brd. Dz. Ay. iz. Mn. Ba. Zn. Ks. Çkr. Çr. Sm. Gaz. Yz. Ank. Nğ. Kn. Ada. ic. Ant. Mğ. Ed. Krk. Bo. ist.) 2. Çene (Kn.)
kerkinmek
SözlükSapık amaçla birisinin arkasına değmek, sürtünmek (Isp. Ks. Ist. Ama. Ar. Yz. Ky. Nğ. Kn. Ada. İç. Çr.)