gubuz

1. Alt çenesi çıkık, üst çenesi içeriye doğru çökmüş gibi duran, dişleri üst üste gelmeyen kimse (Af. Isp. Mn. Es. Ama. Kr. Mr. Sv. Ky. Nğ.) 2. Burnu basık kimse (Isp. Gaz.) 3. Sıska, cılız kimse (Uş.) 4. İnce yüzlü ç...

Gözleri yapı olarak dışarı çıkık kimse (Çr. Kn. Íç. Es. Bo. Sv. Ky. Ada. Ant.)

1. Başı büyük, anlağı genişlemiş (kimse) (Ky.) 2. Çıkık alınlı (Mn.) 3. İki üç yaşında çocuk (Ed.)

Kırık, çıkık bağlayan kimse (Isp. Bo. Ama. Gr. Ar. Ezm. Ezc. Vn. MI. Mr. Sv. Krş. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ada. İç. Mğ.)

Göğüs kemiği dümdüz kimse (Gm.)

Kambur (Ky.)

1. Alt çenesi çıkık, üst çenesi içeriye doğru çökmüş gibi duran, dişleri üst üste gelmeyen kimse (Af. Isp. Mn. Es. Ama. Kr. Mr. Sv. Ky. Nğ.) 2. Burnu basık kimse (Isp. Gaz.) 3. Sıska, cılız kimse (Uş.) 4. İnce yüzlü ç...

Gözleri yapı olarak dışarı çıkık kimse (Çr. Kn. Íç. Es. Bo. Sv. Ky. Ada. Ant.)

1. Başı büyük, anlağı genişlemiş (kimse) (Ky.) 2. Çıkık alınlı (Mn.) 3. İki üç yaşında çocuk (Ed.)

Kırık, çıkık bağlayan kimse (Isp. Bo. Ama. Gr. Ar. Ezm. Ezc. Vn. MI. Mr. Sv. Krş. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ada. İç. Mğ.)

Göğüs kemiği dümdüz kimse (Gm.)

Kambur (Ky.)

Kambur (Ky.)

Kambur (Ky. Nğ.)