sınih

Kırık, çıkık bağlayan kimse (Isp. Bo. Ama. Gr. Ar. Ezm. Ezc. Vn. MI. Mr. Sv. Krş. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ada. İç. Mğ.)

1. Bebeklikten çıkmış çocuk (Uş. Isp. Dz. Ba. Kü. İst. Çkr. Nğ. Mğ. Brd. iz. Mn. Çr. Ay. Kn.) 2. Zayıf çocuk (Isp.) 3. Bel ağrılarında, kırık ve çıkıkların tedavısinde kullanılan iç yağı ve kara sakız karışımi yakı (M...

1. Kemik veremi (Uş. Isp. Brd. Dz. Ba. Kü. Es. Ks. To. Sv. Yz. Ky. Nğ. Kn. Af.) 2. Daima akan çıban, sıraca, fistül (Isp. Brd. Ba. Kü. Es. Sk. Zn. Ks. Cr. Çkr. Sm. Ama. To. Sv. Yz. Ank. Ky. Nğ. ic. Ant. Nș.) 3. Deri v...

1. Ağzı açmak için çeneye bastırmakda kullanılan araç, destek (Ky.) 2. Esneme (Ky.)

1. Yüz, çehre (Ky. Sv. Yz.) 2. Gırtlağın boğaz ve dile yakın olan kısmi (Ky.) 3. Çıplak (Rz.)

1. Delikanli (Ky.) 2. Onbeş yaşından küçük kız ve erkek çocuk (Ky. Ada.) 3. Küçük çocuk (Mr. Ada.)

Kırık, çıkık bağlayan kimse (Isp. Bo. Ama. Gr. Ar. Ezm. Ezc. Vn. MI. Mr. Sv. Krş. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ada. İç. Mğ.)

1. Bebeklikten çıkmış çocuk (Uş. Isp. Dz. Ba. Kü. İst. Çkr. Nğ. Mğ. Brd. iz. Mn. Çr. Ay. Kn.) 2. Zayıf çocuk (Isp.) 3. Bel ağrılarında, kırık ve çıkıkların tedavısinde kullanılan iç yağı ve kara sakız karışımi yakı (M...

Kemiklerdeki kırılmaya fraktür denir.

Açık kırık olarak da adlandırılan ve kırık kemiğin komşu deriden dışarı çıktığı bir kırık türü.

Parmak eklemi burkulmaları ve çıkmaları sık görülen spor yaralanmalarıdır.

Bir kemikte tekrarlayan titreşime bağlı olarak görülen bir kırık.

Epifizin (bir uzun kemiğin uç kısmı) diafizle (kemiğin ana gövdesi) birleştiği noktada bir fraktür (kırık).

Köprücükkemiği omuz ekleminin sabitlenmesine yardımcı olur.