naiı kırık

1. Bebeklikten çıkmış çocuk (Uş. Isp. Dz. Ba. Kü. İst. Çkr. Nğ. Mğ. Brd. iz. Mn. Çr. Ay. Kn.) 2. Zayıf çocuk (Isp.) 3. Bel ağrılarında, kırık ve çıkıkların tedavısinde kullanılan iç yağı ve kara sakız karışımi yakı (M...

1. Helâ, ayakyolu (Ama. Nğ. Ada.) 2. Kırık kol, bacak gibi organları bağlamakta kuilanılan tahta, mukavva vb. şeyler, süyek (Isp.)

Kırık, çıkık bağlayan kimse (Isp. Bo. Ama. Gr. Ar. Ezm. Ezc. Vn. MI. Mr. Sv. Krş. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ada. İç. Mğ.)

1. Aptal, akılsız (Kc.) 2. Çırılçıplak (Isp. Dz. Es. Çkr. Çr. Mğ.)

1. Mavi gözlü kimse (Isp.) 2. Tutuk konuştuğu için sözleri anlaşılamayan (Kc.) 3. Akılsız, ahmak (Sv. Ky.)

1. Hastalıkli, dertli, illetli (Isp. Dz. Ay. Mn. Çr. Sm. Ama. To. Or. Ar. Kr. Ezm. Dy. MI. Mr. Hat. Sv. Ank. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ant. Krk. Ada.) 2. Akılsız, deli (Isp.) 3. Vücutca tam olgunlaşmamış zayıf kimse (EI.) 4. Tu...

1. Bebeklikten çıkmış çocuk (Uş. Isp. Dz. Ba. Kü. İst. Çkr. Nğ. Mğ. Brd. iz. Mn. Çr. Ay. Kn.) 2. Zayıf çocuk (Isp.) 3. Bel ağrılarında, kırık ve çıkıkların tedavısinde kullanılan iç yağı ve kara sakız karışımi yakı (M...

1. Helâ, ayakyolu (Ama. Nğ. Ada.) 2. Kırık kol, bacak gibi organları bağlamakta kuilanılan tahta, mukavva vb. şeyler, süyek (Isp.)

Kırık, çıkık bağlayan kimse (Isp. Bo. Ama. Gr. Ar. Ezm. Ezc. Vn. MI. Mr. Sv. Krş. Ky. Nş. Nğ. Kn. Ada. İç. Mğ.)

1. Aptal, akılsız (Kc.) 2. Çırılçıplak (Isp. Dz. Es. Çkr. Çr. Mğ.)

Sert bir yüzey üzerine düşme veya sert bir cisimle yüze gelen darbe nedeniyle dişte görülen kırılmadır.

Kemiklerdeki kırılmaya fraktür denir.

1. Mavi gözlü kimse (Isp.) 2. Tutuk konuştuğu için sözleri anlaşılamayan (Kc.) 3. Akılsız, ahmak (Sv. Ky.)

Kırık bir kemiğin parçalarını bir arada tutmak için deriden çiviler geçirmek (bkz.