tarak

1. Dilsiz (Isp. Dz. Iz. Ba. Mn. Es. Çr. Sm. Gaz. krs. Ky. Nğ. Kn. İç. Ant. Mğ.) 2. Kekeme (Dz. iz. Mn. Çr. Dy. Ky. Nş. Nğ. Ada. Kıb.) 3. Ayağın altı, taban (Gm.) 4. El ayası (Ezc. Vn. Mş.) 5. Deli (Uş.) 6 Üreme organı...

Oynak kemikleri ya da kırık kemikleri birbirine sürerek ses çıkarmak (Kc. Ks. Tr. Nğ. Kn.)

Zayıf, kemikleri çıkmış ve çıplak (Nğ.)

Kırık ve çıkık kemikleri yerine getirip sarma, bağlama becerisi (Nğ.)

1. Yüz, çehre (Dz. Gaz. Nş. Ada.) 2. Yanak (Isp. Cr. Mr. Hat. Sv. Ank. Kn. Ky.) 3. Şakak (Af. Isp. Dz. Cr. Gaz. Mr. Hat. Sv. Yz. Ank. Krş. Ky. Nş. Nğ. Ada. İç.) 4. Avurt (Af. Dz. Ay. Çkr. MI. Mr. Ky. Nğ. iç.) 5. Gerda...

Topuk kemiği, tarak kemiği (Ezm.)

Ayağın arka yarısı (tarsus) yedi tane düzensiz şeklenmiş tarak kemiğinden oluşur.

Bilek kemikleri ve parmak kemikleri arasında beş tarak kemiği bulunur.

Ra hareketi engellemek üzere talusun iki yanından aşağı doğru indiği geçmeli bir eklemdir.

Uzak parmak kemiği.

El sinirlerinin herhangi birinin yaralanması özel bir grup soruna yol açar.

Ayak bileği, alt bacağın ayakla birleştiği bölgedir.

Atardamar iltihabı veya ayağı sıkan ayakkabılar baş parmağın tarakkemiği-parmak kemiği ekleminin şeklini bozarak parmağın diğer parmaklara baskı yapmasına ve tarakkemiği başının ayağın iç yanı üzerine oturmasına neden olur; bu da ayağın iç yanında bunyon adı verilen bir çıkıntının oluşmasına yol açar.

Ayaktaki beş adet uzun, silindir biçimindeki kemikten her biri.